Marathon Eindhoven 2016

Deze marathon stond niet in de agenda. Ik was namelijk in training voor de marathon van New York die in november 2016 gepland staat. Toch besloot ik om 2 weken van te voren  in te schrijven voor de marathon van Eindhoven. Dat betekende 2 marathon’s in 1 maand. Een enorme uitdaging zou je zeggen, maar ik had een andere reden voor deze marathon.

Bij de vorige marathon’s was ik vooral bezig met ” een snellere tijd lopen “. Dat was ook nog iedere  gelukt. Maar er komt  een marathon waarbij dat niet zal lukken. Je kan namelijk niet altijd een PR lopen. Ook al zeg ik dit 100 keer tegen mezelf, los laten vind ik lastig. Omdat ik ondanks het zware parcours in Parijs toch een paar seconde van mijn marathon PR af liep wist ik dat er nog meer in zat. In ieder geval op een vlak parcours. En New York is dat met een heuvelachtig parcours en bruggen alles behalve dat.  In New York moet het totaal niet om de tijd maar om de ervaring, de beleving, de ‘ once in a lifetime’ marathon gaan. Ik wilde mezelf behoeden voor een teleurstelling in New York. Bang dat ik niet kon genieten als ik geen PR zou lopen.

Daarom bedacht ik het volgende: Als ik nu in Eindhoven voor een goede tijd ga lopen dan kan ik dat in New York loslaten. Zo gedacht zo gedaan. In plaats van de lange duurlopen die op de planning stonden was ik nu aan het taperen. Dat bracht meteen onzekerheid met zich mee.  Wat als mijn plan nu niet lukt? Heel lang had ik niet te tijd om daar over na te denken. Voordat ik het wist stond ik aan de start in Eindhoven. Samen met mijn vriend hadden we de hele marathon uitgestippeld. Als ik me goed voelde dan moest het lukken. Dat ik de laatste week weinig eetlust had terwijl ik juist moest stapelen liet ik achter wegen.

Het startschot had geklonken. De 1ste benen….hoe voelen ze. Ik voelde een kleine vermoeidheid maar die zou wel over gaan. Iets boven de 5 minuten per kilometer zou ik  vertrekken. Dat ging aardig goed. Tijn ( vriend die mee liep ) wilde allemaal kletsen. Maar ik kon maar aan 1 ding denken….PR….  Met zoveel druk ga ik juist slechter lopen. Mijn  hartslag als een razende omhoog. Je voelt hem al aan komen. Bij kilometer 22 kreeg ik een steek in mijn buik door het verkeerd ademhalen. Ik ging stil staan en zei ‘ het gaat niet meer loop maar door ‘. We hebben even rust genomen en zijn weer vertrokken. Meteen kijkend op mijn horloge of ik het nog ging redden. Eigenlijk ging het super lekker en liep ik voor op schema maar ik maakte mezelf gek. Bij kilometer 25 liet ik het tempo zakken. Tijn liep op zijn tempo door.

Bij kilometer 30 keek ik op mijn horloge en zag dat het heel lastig ging worden. Mijn vriend fietste langs me en probeerde me positieve energie te geven. Ik kreeg mijn hartslag maar niet omlaag. Weer ging ik stil staan en had even de gedachte om uit te stappen. Dat liet mijn vriend niet toe. Ik krabbelde weer op voor het laatste stuk. Na afloop zag ik een filmpje wat op dat punt was gemaakt. Ik was verbaasd hoe soepel ik er bij liep. Het zat puur tussen mijn oren dat het niet goed ging. De laatste 10 kilometer ging ik zelfs weer versnellen. Op weg naar de laatste kilometer’s.

Met enorme pijn in mijn benen en steek in mijn buik  bleef ik knokken tot het einde. De laatste kilometer’s waren daar…. de runnershigh kwam opzetten…..kippenvel tot op het bot . Even vergat ik de tijd maar genoot van het lopen van de marathon. Ik haalde er alles uit wat er nog in zat en eindelijk….eindelijk had ik de finish bereikt. Het leek voor mij uren te duren. Kon na de finish niet stilstaan door de pijn in mijn benen. Maar ik had het toch maar weer geflikt…. 1 minuut boven mijn PR maar het gevoel na het lopen van een marathon maakt dat meer dan goed

Hier moest ik ondanks de niet geplande race blij mee zijn…

Op naar NEW YORK……….

 

 

 

 

Geplaatst in: food

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *