Marathon Tilburg 2018

last minute besloot ik om in tilburg de marathon te gaan lopen wat verrassend goed uitpakte. veruit de beste marathon tot nu toe en betwijfel of het beter kan.

Deze marathon stond wel in mijn gedachten op de lijst maar ik was er 5 dagen voor nog niet zeker over. Toen ik het weerbericht zag voor zondag 13 mei maakte ik de keuze om te gaan. Rotterdam stond nog vers in mijn geheugen dus een marathon met warm weer ging hem voorlopig niet meer worden. Maar de voorspellingen waren perfect om nog eens een gokje te wagen. Erger dan Rotterdam kon het toch niet worden.

Inschrijven was niet meer mogelijk. Via een kennisje kwam ik aan een startnummer. Nog bedankt daarvoor! Geen training voorbereiding zoals bij de andere marathons. Na Rotterdam ben ik lekker door blijven lopen, lopen om te lopen maar trainen was het niet. De enige voorbereiding die ik nog wel kon doen was rusten. Ik dacht weet je wat; alles is al anders dus laat ik dat rusten ook eens anders doen. En met anders bedoel ik echte complete (sport)rust. Volgens mij was dat zo wie zo al lang geleden dat ik 2 dagen niet aan sport had gedaan. Zo had ik mooi de tijd om een voedingsschema te maken. Tot op de gram af nam ik braaf mijn koolhydraten. Ook het ontbijt had ik strikt afgewogen. Meer kon ik deze ronde niet doen. De belangrijkste taak was zo fris mogelijk aan de start staan.

Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten van deze marathon. Kwam dat even goed uit want ik had ook nul verwachtingen. Mijn vriend ging gelukkig mee als verzorger, steun en toeverlaat. Van vorig jaar wist ik dat het een rustige marathon was met brede paden dus hij kon mooi (bijna) heel de rit mee fietsen. Nog nooit stond ik zo rustig in het start vak. Zenuwen waren er niet of nauwelijks. Ondanks dat Rotterdam zo tegen viel en onwijs zwaar was, was ik nu niet bang voor de afstand. Zolang het maar niet bij de 18 kilometer al zwaar gaat worden. Maar ik zou het allemaal wel zien. Het maakte me totaal niet uit wat voor tijd ik hier ging lopen. Deze marathon was een soort cadeautje die de teller op 11 zou zetten. Pakte dat cadeautje even lekker uit.

Om 09:30 gingen we van start. Benieuwd hoe de beentjes zouden voelen na 2 dagen rust. Dat kan op het begin flink tegen vallen doordat de spanning er af is maar eigenlijk ging het vanaf kilometer 1 lekker. Mijn vriend had al mijn drinken en voeding bij wat super fijn is. Er zat lekker veel zuurstof in de lucht wat meteen goed te voelen was. Na een kilometer of 3 kon Theo er naast fietsen. Ik liep op een lekker tempo wat ik voor mijn gevoel wel 40 kilometer vol kon houden. Ik gebruikte mijn horloge alleen om te kijken dat ik niet te snel zou gaan.

Hier en daar vielen wat druppeltjes waardoor het perfect hardloopweer was. Zo nu en dan werd ik ingehaald door andere lopers en bij de 8 kilometer kwamen de pacers van 3:30 voorbij. Bij kilometer 15 kwam 1 van de pacers voorbij die even een stop had gemaakt. Hij riep; kom mee en sluit bij ons aan. Maar deze liet ik lekker gaan want dat was te hoog gegrepen (dacht ik). Ik hield netjes mijn eigen tempo aan en liep lekker op gevoel. Grapte naar de pacer; wie weet over 1,5 uur wat echt als een geintje was bedoeld. Ondertussen kletste ik gezellig met Theo waardoor de kilometers voorbij vlogen. Het waren lange rechte stukken wat ik echt heerlijk vind. De meeste vinden het misschien een saai parcours maar ik hou ervan. Soms stond er wat publiek die je naam riepen en voor je klapte. Dat is altijd leuk.

Ik was al bijna halfweg en voelde me nog steeds fris. Een bekende passeerde en we kletsen gezellig een stukje met zijn 3tjes. Hij was op weg naar het groepje 3:30 om daar aan te sluiten. Gek genoeg waren ze nog niet van mij weg gelopen. Doordat ik de posten over kon slaan liep ik af en toe een stukje in. Weer kwam een andere medeloper aanhaken die ook op weg was naar dat groepje. Ik vertelde dat ik rond de 3:40 wilde lopen. Hij zei; dan loop je flink voor op schema en met al een halve marathon in de benen zie je er nog fris uit. Zo voelde ik mezelf ook. Sterk en fris.

Bij de 25 kilometer zei ik voorzichtig tegen mijn vriend dat er misschien wel een PR in zat als ik dit vol ging houden. Daar had hij alle vertrouwen in want nog steeds liepen de pacers niet van mij weg. Maar goed het was nog 17 kilometer. Het doel was om dat nog 10 kilometer vol houden en dan moest er iets geks gebeuren wilde ik niet onder de 3:40 duiken. Met deze mentale boost ging het steeds beter. Op tijd een gelletje erin en om de 2 kilometer even de mond spoelen. Wat is dat fijn zo’n verzorging onder de race. Rond een kilometer of 32 werd het gat van de 3:30 groep steeds kleiner. Keek niet naar mijn ronde tijden maar ik ging vanzelf harder lopen. Ik haakte bij het groepje aan en zei tegen de pacer: zie je nu wel ik zei toch tot strakjes ;). Dat ging verrassend lekker en dacht als ik dit nu tot een kilometer of 35/37 vol kan houden heb ik nog een buffer voor het laatste stuk. Maar nu ik midden in het groepje liep kon ik niet bij mijn verzorger. Af en toe ging ik iets naar achter of op zei. Ik hoefde mijn hand maar uit te steken en Theo gaf een bidon aan. Echt zo super fijn.

Het tempo ging mij na 37 kilometer nog steeds goed af. Ongelofelijk hoe snel het voorbij ging. Zo heb je bij de ene marathon bij 18 al moeite met de kilometers en zo bij de 37 nog steeds niet.  Nog steeds had ik eigenlijk niet door dat ik rond de 3:30 ging eindigen. Wilde ook niet te vroeg juichen. Het enige wat ik dacht was; wat gaat dit lekker zeg.  Ik besloot om aan de zijkant te blijven lopen zodat ik genoeg bleef drinken. Ik pakte mijn laatste gelletje en liep zonder dat ik het wist weg uit de groep.

Theo ging steeds meer op mij in praten. Hij zag dat ik het iets zwaarder begon te krijgen. Zijn woorden gaven mij vleugels. Mijn tempo zakte gek genoeg nog steeds niet in. Theo was nog bang dat ik iets te gek deed maar de mannen die eerst voor de 3:30 groep liepen haalde ik nu in. Sorry mannen maar dit gaf mij nog een extra boost.

Bij ongeveer 39 kilometer ging Theo richting de finish en sprak mij de laatste moed toe. Het mentale stuk was daar. Gelukkig was het nog maar een klein stukje want nog voor ik de 40 kilometer had gepasseerd was het gedaan. Ik kreeg het in 1 keer zo ontzettend zwaar. Was er zeker van dat ik het bord 40 kilometer gemist had omdat het een eeuwigheid duurde maar niets was minder waar. Nog iets meer dan 2 kilometer te gaan. Een PR zat er nu 200% zeker in maar ik had nog steeds niet door dat ik rond de 3:30 ging finishen. De pacers hoorde ik achter mij tegen de groep roepen. Een man voor mij stopte na 41 kilometer (ik was bang dat dat bord nooit meer kwam). Dacht nog wat gaat die man nu doen?! Maar hij hoorde dat ik het zwaar had (hoe hard heb ik lopen hijgen?) en nam mij op sleep touw. Super lief en ik probeerde in zijn spoor te blijven. Maar na 200meter zei ik; loop maar door ik kan niet meer. Met als vervolg dat de pacer van 3:30 mijn hand pakte en zei; je gaat nu niet meer opgeven, het is nog maar een klein stukje, je hoeft het nu maar 1 keer te doen en je kan je hele leven trots zijn. De mannen dachten; kom op nog een klein stukje en je zit onder de 3:30 maar nog het drong nog steeds niet tot mij door.

Deze rotonde over, nog 1 bochtje Sanne en dan ben je bij de 42 kilometer. Dat was fijn om te horen  want er leek geen eind aan te komen. Samen liepen we het bochtje om en BAM daar was de finish boog. Ik trok alles uit de kast met oerkreten waar je bang van werd en keek naar de klok. 3:29:44!!!!!! IK KON EN KAN HET NOG STEEDS NIET GELOVEN.

Ik viel letterlijk en figuurlijk stil. Kon geen pas meer zetten. De finish foto’s en filmpjes zeggen genoeg. De 2 mannen ondersteunde mij en zo kon ik mijn medaille ophalen. Strompelend naar het hek waar Theo stond om nog even bij te komen. Dit hadden we nooit maar dan ook nooit gedacht.

Een droom die werkelijk werd. Ik had het race verslag ook in 1 woord kunnen beschrijven; WAUW!!!!! Maar ja dat is ook zo saai he 😉

De liefde voor de marathon is weer terug. Op naar de volgende….

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *