Marathon Amsterdam

eigenlijk kan ik hier heel kort over zijn, maar het is en blijft toch een magisch iets ” de marathon “.dus zo werd het verhaaltje toch een verhaal.

Na de marathon in Tilburg waar ik voor mij een scherpe tijd neer had gezet, was de onrust om weer een marathon te lopen er (even) van af. Mijn tijdsdoel was meer dan bereikt, had 2 marathons snel achter elkaar gelopen dus het was tijd om even verstandig te kiezen. We gingen de zomer in en dan zijn er hier in de buurt ook niet veel marathons. En met die hoge temperaturen was het zo wie zo een no go!

Stel, als ik dit jaar nog een marathon ga lopen dan kies ik voor Amsterdam. Dat riep ik vorig jaar al. Mijn kilometers bleef ik mooi lopen. Ongeveer 60 tot 70 kilometer per week. Op zondag een duurloopje van minimaal 21 kilometer voor een goede basis.

De marathon van Eindhoven had ik na 3 maal dit jaar van mijn lijstje geschrapt. Het kriebelde nog niet echt om toch mee te lopen. Tot een week van te voren. Wie ik ook zag of sprak begon over de marathon. Ik vertelde dus dat ik niet mee ging lopen in Eindhoven en het dit jaar waarschijnlijk voor gezien hield wat marathons betreft. Dit was niet Sanne…. Nee dat klopt, dat is niet mij en het voelde ook niet fijn.

Ik had mezelf voorgenomen om zeker niet in Eindhoven te gaan kijken, wel zat ik 3 uur lang voor de tv. Wat kriebelde het om toch in Amsterdam te gaan lopen. Dat gevoel als je naar de finish loopt…Dat gevoel wilde ik weer voelen. Ik wilde gewoon heel erg graag nog een marathon lopen. Amsterdam stond nog op mijn lijstje dus vond dat het toch tijd werd om die af te vinken. Door de basis conditie was het (voor mij) verstandig om last minute in te schrijven. Woensdag kocht ik op marktplaats een startbewijs om zondag als Niels de marathon te gaan lopen. Lekker anoniem, niemand die mij kon volgen. Ik deed het puur voor mezelf en had eigenlijk maar 1 vereiste. Genieten, genieten en nog eens genieten.

05:30, de wekker ging en ik werd verbazingwekkend fit wakker. Voelde me uitgerust, terwijl ik niet bewust rust had gehouden. Mijn vriend was gelukkig ook goed wakker want die mocht weer mee als  trouwe supporter. Zonder hem is het voor mij geen marathon. Een plan had ik niet gemaakt, wist ook niet goed op wat voor niveau ik zou zitten. Ik ging het allemaal wel zien. Onder de 4 uur wel graag, verder ging het mij puur om de marathon van Amsterdam.

Eenmaal aangekomen in Amsterdam, wachtend op de metro (die over 29min kwam) besloten we om naar de expo te wandelen. Mijn vriend ging mijn startbewijs halen (komt ook beter over voor een Niels)  zodat ik in de mega lange rij kon staan voor een zenuw plasje. Dat is en blijft een stress momentje.

Met mijn starnummer op, voorzien van de nodige gelletjes, dubbele laag vaseline en wat dextro energie liepen we naar het olympisch stadion. Jeetje, wat was het daar druk! Helaas moest ik daar al afscheid nemen van mijn vriend want die kon niet bij de startvakken komen. Nou daar ging ik dan, het stadion binnen. Beetje frisjes en iets wat gespannen ging ik naar mijn vak. Het was nog maar een minuutje of 10 voor de start. Ik moet toegeven, de start in het stadion met harde muziek door de speakers gaf een geweldig sfeertje. Ik had er zoveel zin in!!!!!

Bam, ik ging van start. Hier en daar was het net iets te druk naar mijn zin. Even tempo zoeken en dan steady blijven. Maar dat tempo zoeken ging me niet zo goed af. Ik liep te hard vond ik, maar het lukte me niet om langzamer te lopen. Daar had ik mijn horloge voor aan, om mezelf niet over de kop te lopen. Ik besloot om tot kilometer 15 niet op mijn horloge te kijken maar naar het publiek en de omgeving. Bij kilometer 12 zou Theo staan, aan de linkerkant. Al snel zag ik hem staan en kon ik mooi een flesje water aan pakken. Daarna zou het pas bij een kilometer of 26 zijn voordat ik hem weer zou zien. Maar zo kon ik wel mooi de marathon indelen.

Op weg naar de Amstel waar ik het wat frisjes vond. Daar was genoeg te zien, naast maar ook in het water. Zelf vond ik dat stuk net te lang duren want je ging aan de andere kant terug waardoor ik het wat saai vond worden. Inmiddels was ik het 21,1 km punt gepasseerd. Even snel mijn tijden checken. Hmmm, nog steeds best hard maar oke, ik ging het wel zien. Ook omdat ik niet wist wat ik aan zou kunnen op dat moment. Stiekem vond ik dat toch wel spannend maar mocht het niet gaan dan schakelde ik gewoon een tandje terug.

Bij 23 kilometer voelde ik ineens dat een tandje terug schakelen noodzakelijk was. Kippenvel, warm van binnen en misselijk. Dit was niet goed. Sanne, tijd is niet belangrijk je mag, nee je MOET iets rustiger gaan lopen. Het 2e gelletje ging er toch in, op hoop van zegen. Negatieve gedachtes uitschakelen en even je verstand gebruiken. Wonder boven wonder kwam ik er boven op en voelde ik me bij 30 kilometer zelfs weer fit. Nog 12 kilometer te gaan. Tegen het einde, zo rond de 36 kilometer zou Theo weer staan. Kon ik ook nog mooi die 12 kilometer indelen. Maar dit ging top zo…

Ik ploeterde het viaduct op waar ik mijn naam hoorde. Ja hoor, daar stond Theo te filmen, net op het moment dat even zwaar was. Zwaar was het zo wie zo wel maar als je dan nog een helling op moet is het even bikkelen. Terug naar de stad waar het ineens smal en dus ook druk werd. Tel daar de mensen van de halve marathon nog bij op en het word dringen. Hier en daar een elleboogje met een pardon erachter aan ;). Het vondelpark was al in zicht en ik wist dat dan het einde in zicht was. Nog steeds voelde ik me sterk. Sterker zelfs. Mensen om mij heen gingen wandelen, stonden met kramp naast de weg maar ik kon blijven gaan. Dat geeft je vleugels (sorry voor de rest).

Het laatste stuk was alweer daar. Alweer ja, het ging zo snel allemaal. Bij kilometer 38 was de man met de hamer nog niet langs geweest. Dit ging echt heel lekker allemaal. Draaide het vondelpark in, liep onder het 40 kilometer bord en zag dat ik niet eens een slechte tijd ging lopen. Die laatste 2,195 kilometer ging ik rocken…..

Iets te vroeg gejuicht, nog voordat ik het olympisch stadion in liep protesteerde mijn rechterbeen. Flinke pijnscheuten, hier en daar een misstap liep ik de laatste 500 meter in. Wist er nog een heel klein (dacht ik) sprintje uit te persen zodat ik onder de 3:40 zou finishen. 3:39:45 werd het, was later over de start gegaan dus dat betekende dat ik gewoon mijn 2e beste tijd had gelopen. Nu blijkt mijn netto en bruto tijd hetzelfde te zijn, wat naar mijn mening niet klopt. Maar fijn, ik had mijn 12e marathon uitgelopen met een heerlijk gevoel en een prima tijd.

Tevreden, moe maar voldaan richting huis. Alleen dat rechterbeen, dat wilde niet meer mee. Gelukkig heb ik mijn fysio Theo bij de hand :D. Die heeft het weer hersteld en zo kon ik dinsdag alweer wat kilometers maken.

8 marathons lang probeerde ik onder de 3:40 te lopen. Liep met een schema en ging voor de tijd. Het is mij wel duidelijk, zonder druk loop ik een stuk beter en het belangrijkste ook nog een stuk lekkerder.

Ik kijk alweer uit naar marathon nummer 13!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *