Race verslag marathon Berlijn

Afgelopen vrijdag om 08:00 vertrokken we met de auto naar Berlijn. Samen met mijn vriend en tevens trouwe supporter op weg naar wederom een mooi avontuur.
Na goed 6 uur kwamen we aan bij ons hotel. Hierover en het verblijf in Berlijn later meer.

Zaterdag zijn we mijn startnummer op gaan halen. De sfeer die bij de Expo hangt vind ik heerlijk maar dat vind ik heel de dag voor de marathon . Gezonde spanning, rusten en eten. Veel eten, daar houd ik van maar toch is mijn eetlust op die dag weg (nu zou ik er een moord voor doen). We proberen zo min mogelijk te lopen die dag maar in zo’n stad is dat altijd lastig vind ik. We reserveren vroeg avond een tafeltje waar ik mijn laatste maal voor die dag nuttig. Dan kan alles goed zakken en sta ik niet met een vol gevoel op. Helaas ga ik toch wat misselijk de nacht in.

race day!!!!

Om 05:45 gaat de wekker. De 1ste gedachte; Waarom doe ik dit?? Mijn buikje is niet blij maar om 06:00 moet ik ontbijten. Met heug en meug eet ik mijn gescoorde glutenvrije boterhammen op. Jam en nutella om de pijn te verzachten ;). Meer dan 3 worden gaan er echt niet in en daar gaat ook niets meer bij. Water drink ik nog wel tot een uur voor de start. Terug op de kamer kan ik gelukkig meteen naar de wc. De 1ste zorg is weg. Nu wachten tot we gaan….1,5 uur…

De gezonde spanning is omgeslagen in niet meer zo’n fijne spanning. Ik heb het koud, ik zweet, ik ben hyper, ik ben moe, ik zit vol en ga zo maar door. Altijd hetzelfde liedje en dezelfde vragen voor de start. Dit keer ben ik niet alleen zenuwachtig maar ook onzeker. Onzeker over de afstand. Bang dat ik het niet ga halen.. Ook kijk ik een beetje op tegen de afstand. Dat het toch wel heel erg ver is. Niets verder dan de vorige 7 maar toch, ik weet niet wat het is.

Ik neem een douche, kleed me om en zorg dat ik niets vergeet. Het is zover…We kunnen lopend naar de start. Er valt lichte miezer maar dat is alleen maar een voordeel. Lekker veel zuurstof. We komen bij het startdorp waar ik door moet om in mijn vak te komen. Niet wetende dat mijn vriend hier al niet meer door mocht. Omdat we niet zeker wisten of hij bij het start vak kon komen pakte ik al mijn nodige spulletjes en namen we afscheid. Het was toen 08:00 en de start zou om 09:15 zijn. Phoe daar liep ik dan…op weg naar de start. Ik zat op de stoep toen ik Theo ineens zag. Dat is zo fijn als er iemand voor je is. Samen namen we de race door, al was die vrij simpel. Lekker lopen, genieten van de omgeving en de tijd is niet van belang.

09:00…Theo vertrekt naar zijn 1ste post, ik wring me tussen de menigte. Door de sfeer, de liedjes en het feit dat ik in Berlijn sta om de marathon te lopen maken mijn oogjes wat waterig. Het startschot klinkt en beetje bij beetje schuif ik op en kom over de mat waar het avontuur begint.

Het asfalt is super glad door de regen. De miezer slaat even om in grote druppels. Gelukkig duurde het niet lang en is het volgens mij daarna redelijk droog gebleven. De benen voelen goed en mijn ademhaling is rustig. Na 1km kan ik al wel uitmaken dat dit lekker voelt. Tot de 5km kijk ik nog wel iedere kilometer even op mijn horloge. Dat zag er keurig uit en koste geen moeite. Vanaf daar zou ik om de 5km op mijn horloge gaan kijken. Voor ik het wist zat ik al op 10km en was de tijd ook nog eens top. Bij 13,5km stond Theo, ik zwaaide vrolijk en deed een duimpje. Het ging echt onwijs lekker. De planning was om bij kilometer 17 en 22 elkaar weer te zien. Dat was ook zo. Dat doet je zo goed en krijg je weer nieuwe energie. Ik besefte dat ik nog maar 20km hoefde. Nu denk je misschien; nog maar 20km maar als je voor een marathon traint valt dat best mee. Ik keek zo nu en dan nog eens op mijn horloge en zag dat ik wel iets in tempo was gezakt. Maar nog steeds liep ik boven mijn PR. Bij 26km zat ik alweer op 26,5km en vrij snel daarna had mijn horloge geen signaal. Hierdoor raakte ik toch lichtelijk (kon niets meer bijhouden) in paniek en besloot om mijn horloge uit te zetten. Ik ging voor lekker lopen en genieten van de omgeving dus liep puur op gevoel verder. Op het 32km punt zou ik Theo weer staan. Nog maar 10km tot de finish. Het ging allemaal zo snel. Nog steeds voelde ik me goed. De gelletjes smaakte dan wel niet maar toch nam ik ze in. 35km…..nog steeds fris en fruitig zwaaide ik en ook bij km 38 stak ik mijn duimpje nog op om te laten weten dat alles goed ging. Oke, bij de laatste lachte ik de vermoeidheid wel wat weg maar ik heb mezelf wel eens slechter gevoeld.

Ik ging het laatste stukje in. Het werd drukker en drukker langs de kant, liepen midden door de stad op weg naar de Brandenbruger Tor. Vanaf daar was het nog een meter of 300. Na kilometer 39 ging ik wel echt aftellen. Het ging allemaal niet meer zo heel soepel. De laatste bocht….de Brandenburger Tor in het vizier…..kippenvel….overal…..

Ik liep er onder door op weg naar de laatste meters. De finishlijn was in zicht. Ik kon nog ietsie pietsie versnellen. Naar een tijd van???? Ik had geen idee maar het maakte me niets uit. Ik had zojuist weer de finish gehaald na 42,195 km….

Mijn medaille nam ik in ontvangst en ging opzoek naar mijn vriend. Die vertelde mij de tijd van 3:43:01. Wat een prima tijd is voor de manier hoe ik gelopen heb… Maar toch voelde ik een lichte teleurstelling. Mijn fanatisme kwam meteen opzetten en begon mezelf af te vragen; Wat als….??? Maar dat heeft geen zin. Het doel waar ik voor ging heb ik meer dan gehaald en daar mag ik zeker trots op zijn.

Na een mega grote hamburger, chips, chocolade en 53km op de teller ging ik moe maar voldaan naar bed….

De volgende ochtend was ik wat stijf in de benen maar het viel alles mee. Stiekem praatte we al over een volgende marathon. Als ik deze zo makkelijk kon lopen met deze tijd…Tja dan zit er misschien nog wel meer in, ik ben te fanatiek omdat niet te gaan testen. Wat denk jij?

Zal ik nog een marathon gaan lopen?!?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *